Το έργο του

Ποιος ήταν λοιπόν ο Μίλτης ; ήταν δάσκαλος ,δημοσιογράφος φιλόλογος συγγραφέας ζωγράφος η απάντηση είναι νομίζουμε απλή: ήταν όλα αυτά, μαζί. Γι αυτό νομίζουμε ότι είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για όλες του τις δραστηριότητες, γιατί παρουσιάζει μια καλλιτεχνική και πνευματική ιδιαιτερότητα πολυσήμαντη και πολυσύνθετη.

Χρειαζόμαστε ώρες για να αναλύσουμε διεξοδικά σταθμούς της ζωής του .

Ο μαθητής του στο Γαλάτσι της Ρουμανίας Στέλιος Παπαδόπουλος αναφέρει : « Όλοι αγαπήσαμε ιδιαίτερα τον Ελληνιστή του σχολείου μας γιατί το μάθημα ή μάλλον τα μαθήματα που δίδασκε ήταν όμορφα και ομορφότερα ακούγονταν σε μας τα ξενιτεμένα παιδιά .και του μαθήματος τη χάρη ,σε μας τους τυχερούς μαθητές του Μίλτη πρέπει να προστεθεί κάτι που δεν έχω άλλο τρόπο να περιγράψω παρά μόνο λέγοντας το αποτέλεσμα: όπου μια ολόκληρη τάξη ζούσε το μάθημα ,γεννούσε τη μάθηση ,δεχότανε τη γνώση και μαζί με το δάσκαλο καμάρωνε την ίση πρόοδο ,χωρίς να μένει κανένα παιδί πιο πίσω ή άλλο να τρέχει .Ο Μίλτης έπρεπε να είναι βέβαιος πως όλοι έλαβαν το αγαθό που δίδασκε. Ενώ είχαμε πολλούς και καλούς δασκάλους στα χρόνια που είχαμε το Μίλτη η δικιά του μνήμη έσβηνε όλους τους άλλους, ίσως γιατί από το Μίλτη μάθαμε Ελληνικά και αυτό πάντα το παινευόμαστε και πάντα καμαρώνουμε …Στο Μίλτη χρωστάμε τη γλώσσα μας . .»

Ένα δείγμα για την ποιότητα του ανθρώπου η μαρτυρία Ιωακειμίδη:

Κατά την αναχώρηση των γερόντων, γυναικών και παιδιών συνέβη μια σκηνή, που έμεινε βαθειά ανάμνηση όλων μας, μπροστά στην αποβάθρα της Καλής Ράχης .

Ενώ ο στρατοπεδάρχης ενοματάρχης φώναζε απ’ την κατάσταση τα ονόματα των απολυθέντων και ένας-ένας έβγαινε με τον μπόγο του στα χέρια και κατευθύνοντο στο καΐκι, σε μια στιγμή ακούεται το όνομα μιας γυναίκας που είχε μαζί της το αγοράκι της τον Νικολάκη, γύρω στα 5-6 χρονώ, προχωρεί η μάνα με τον μπόγο στα χέρια της, ο Νικολάκης δεν την ακολουθεί, είχε αγκαλιάσει σφιχτά τα δύο πόδια του δασκάλου του,που στέκουνταν όρθιος και παρακολουθούσε.

Ο δάσκαλος του μικρού ήτο ο Μίλτης Παρασκευαΐδης, καθηγητής του γυμνασίου αρρένων Δράμας, με τον Νικολάκη ασχολείτο καθημερινώς παραδίδοντάς του μαθήματ.Του κάκου προσπαθεί με λόγια ο έξοχος αυτός άνθρωπος να πείσει τον Νικολάκη να ακολουθήσει τη μάνα του, εκείνο το χρυσό μου κλαίει και σφίγγεται πιο δυνατά επάνω του, η σκηνή αυτή ήτο τρομερά συγκινητική και γι’ αυτό έμεινε χαραγμένη για πάντα σε όλους μας.

Πόσο πολύ είχε μπει στην ψυχούλα του ο άνθρωπος αυτός που με τον τρόπο τον οποίο ασχολείτο ώρες ολόκληρες μαζί του στα μαθήματά του χωρίς να τον κουράζει ο μικρός και να τον ευχαριστεί η συντροφιά του. Έμφυτα, αμοιβαία φαίνεται δημιουργήθησαν τα αισθήματα αγάπης μεταξύ δασκάλου και μαθητή, που τελικά ζητεί άδεια απ’ τον στρατοπεδάρχη να του επιτρέψει να πάει το παιδί κοντά στη μάνα του, του επιτρέπει.

Τον κρατεί στην αγκαλιά του και κατευθύνεται προς τη μάνα του, ενώ ο μικρός με τα χεράκια του χτυπά στους ώμους τον δάσκαλό του, γιατί δεν θέλει να τον αποχωρισθεί, κλαίοντας τον απωθεί κάτω, τον πιάνει απ’ το χεράκι του, του αγοράζει μια σοκολάτα, τον φιλεί και του υπόσχεται πως θα πάει στο χωριό του να τον βρει σε λίγες μέρες δίνοντας τα τετράδια και τα βιβλία του.

Ο Κλ. Παλαιολόγος για το Μίλτη:

Η Λέσβος πάλλεται και χαίρεται, έγραφε ο Κλεάνθης Παλαιολόγος –σαν αναγνωρίζει τέτοιες προσωπικότητες θρέμματα και γεννήματα δικά της. Για τη περηφάνια μας λέω ,για τον αγαπητό μας Μίλτη Παρασκευαίδη το σεμνό και αφανή εργάτη του πνεύματος .Φιλόλογος καθηγητής σκιτσογράφος απ τα σπάνια ταλέντα, ζωγράφος σπουδαγμένος, δημοσιογράφος με τη σφραγίδα της δωρεάς, καλλιτέχνης λεπτός αισθητικός, διακεκριμένος ξεχωριστός στις παρουσιάσεις και μελέτες αρχαιολογικών και λαογραφικών θεμάτων, άνθρωπος απ΄τους πολλά ειδόντες και παθόντες, αλλά από εκείνους που έμειναν αψεγάδιαστοι για να τιμούν το ανθρώπινο γένος…τον θαυμάζουμε και του ευχόμαστε να ζει και να δημιουργεί χρόνια πολλά ακόμα. Η Λέσβος ολόκληρη είναι περήφανη που τον έχει δικό της.

Η δημοσιογραφική του δραστηριότητα

Μια παρέα η Εννιάδα από το 1924 , στην οποία συμμετέχει ο Μίλτης αρχίζει την εκδοτική της δραστηριότητα με τα χειρόγραφα περιοδικά ΝΙΟΤΗ, ΓΕΡΟΥΣΙΑ ,ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ .Το

1927-1928 ,ενώ ήταν ακόμα μαθητής Γυμνασίου, αρχίζει η τακτική δημοσίευση σκίτσων και γελοιογραφιών του στον Ταχυδρόμο των Λεφκία ,Μυριβήλη .

Το 1928 εργάζεται ως γελοιογράφος στην εφημερίδα Βραδινή με μισθό .

Από το 1948 και μετά ο Μίλτης θα επιβιώσει ως δημοσιογράφος μέλος της ΕΣΗΕΑ .

Από το 1952 μέχρι τη δικτατορία του 1967 εργάζεται ως αρχαιολογικός συντάκτης στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Ελ. Βλάχου και στο περιοδικό ΕΙΚΟΝΕΣ .Συνεργάζεται με τα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ του Γιώργου Βαλέτα ,αναφέρεται ως το θάνατο του εκδότη ως καλλιτεχνικός συντάκτης.

Μη μπορώντας να γυρίσει στη Μυτιλήνη μετά την εξορία ,αναγκάζεται να εγκατασταθεί στην Αθήνα Συνεργάζεται στην σύνταξη των συμπληρωμάτων της εγκυκλοπαίδειας ΠΥΡΣΟΥ και ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ .

Ο Νίκος Καραντινός (Αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ) αναφέρει:

«…Ο Μίλτης Παρασκευαίδης άνοιξε νέους δρόμους στο ρεπορτάζ και κυρίως διέπρεψε ως αρχαιολογικός συντάκτης στις αθηναικές εφημερίδες ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ,ΤΑ ΝΕΑ ,ΤΟ ΒΗΜΑ καθώς επίσης και σε άλλες. Ο χώρος στον οποίο κινήθηκε πρωτοποριακά -αρχαιολογικός καλλιτεχνικός – δεν είναι καθόλου εύκολος ,παρ όλα αυτά ο Μίλτης απέσπασε την εμπιστοσύνη και την παραδοχή Ελλήνων και ξένων επιστημόνων που πάντα τον τροφοδοτούσαν με τα νέα τους από τις ανασκαφές κι αυτός με τη σειρά του τα παρουσίαζε στην εφημερίδα του.Και πέτυχε να φέρει στα κείμενα του την ακρίβεια αλλά και να προκαλεί το ενδιαφέρον των αναγνωστών του….Ο Μίλτης Παρασκευαίδης ήταν από τους νέους που έδωσε με τα γραφτά του ,τη βαθειά κλασσική του παιδεία μια ξεχωριστή παρουσία.Παρουσία ποιότητας ,που τη διέκρινε η ανθρωπιά και το ήθος»

Ο σκιτσογράφος Μίλτης

Από το 1927 αφού ειχε ήδη ασκηθεί στην εικονογράφηση των χειρόγραφων περιοδικών συστήνεται στο Μυριβήλη που είχε την διεύθυνση του Ταχυδρόμου με τον Θείελπι Λευκία .Ο Μυριβήλης ζητούσε να εικονογραφούνται με τις μορφές των ρητόρων οι δημοσιεύσεις του για ένα πολύκροτο Παλλεσβιακό Δημοδιδασκαλικό συνέδριο .Τα σκίτσα που πήρε ο Μίλτης χαράχτηκαν σε χονδρούς μουσαμάδες πατωμάτων (λινόλεουμ) με αποτέλεσμα να αρχίσει η συνεργασία του Μίλτη με τον «Ταχυδρόμο» , ενώ ήταν ακόμα μαθητής της τελευταίας τάξης του Γυμνασίου.

Το 1928 σκιτσογραφεί τον Βενιζέλο ,τον Τσαλδάρη,τον Σοφούλη και παίρνει μέρος με γελοιογραφίες του στην έκθεση σκιτσογράφων Αθηναϊκών εφημερίδων που είχε πρόεδρο τον Φωκίωνα Δημητριάδη. Σκίτσα του βρίσκουμε στον Τρίβολο από το 1932 του Στρατή Παπανικόλα ,στη επιθεώρηση ΜΥΤΙΛΗΝΗ επίσης του Στρατή Παπανικόλα γραμμένη για τη ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΕΚΘΕΣΗ του 1939 σε μουσική Κλ. Μυρογιάννη .

Από το 1938 και για ένα περίπου χρόνο εικονογραφεί εντυπώσεις του Σταμ. Σταμ. από τη Λέσβο στο ΕΘΝΟΣ .Δημοσιεύει στην Εξέλιξη χαρακτικά του. Από το 1927 που άρχισε η πορεία του ως σκιτσογράφος θα απαθανατίσει όλους σχεδόν τους Λέσβιους εργάτες του πνεύματος ,της τέχνης αλλά και τους αντίστοιχους της Αθήνας πολιτικούς και άλλες προσωπικότητες και βέβαια δεν θα αρκεσθεί σ αυτά αλλά καταφεύγει και στους ανώνυμους αγρότες εργάτες κορίτσια της γειτονιάς δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στο χαρακτηριστικό και το ουσιώδες … σε ένα ξεκάθαρο παραστατικό ρεαλιστικό στυλ , όπως γράφει ο τεχνοκριτικός ιστορικός Στέλιος Λιδάκης. .

Κατάφερε να εκδόσει 52 σκίτσα στο λεύκωμα του «Ζωγραφιές της παραδοσιακής Αγίας Παρασκευής Λέσβου» -1982, σκίτσα του διανθισμένα με λόγο, «Μορφές της Ρωμιοσύνης» -1976, «Αντισνομπιστικά και Αντιρομποτικά» -1977, αλλά πλήθος άλλων έργων του -σκίτσα, λάδια, λινόλεουμ- σκορπίστηκαν με απλοχεριά κι αγάπη σε ανθρώπους και φίλους, δείγμα της εκτίμησης και της βαθιάς ανθρωπιάς κι αγάπης που χάριζε γύρω του.

Δεν είναι υπερβολή αν λεχθεί ότι σκίτσα του Μίλτη φιλοξενήθηκαν σε όλα τα Λεσβιακά έντυπα ,αλλά και σε εκατοντάδες εφημερίδες και περιοδικά σ όλη την Ελλάδα.Είναι ίσως ο σκιτσογράφος που έχει απεικονίσει τις περισσότερες μορφές επώνυμων και ανώνυμων στην Ελλάδα

Ο αντιστασιακός

Το 1941 έχει επιστρέψει από τη Ροδόπη και τον βρίσκουμε να διδάσκει στο γυμνάσιο Μυτιλήνης , και εγγράφεται στο ΕΑΜ

Κατα τη διάρκεια της Κατοχής δημιουργεί δύο έντυπα που θα αφήσουν εποχή : τις ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ και στη συνέχεια τα ΛΕΣΒΙΑΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ . Ο Μίλτης διδάσκοντας στο Γυμνάσιο της Μυτιλήνης στη διάρκεια της κατοχής , επεδίωκε να κινητοποιήσει τους μαθητές και να εξασφαλίσει μόρφωση προσαρμοσμένη στις τραγικές ,για τον Ελληνικό λαό ,περιστάσεις και προοπτικές των χρόνων εκείνων. Συνεργάζεται μέχρι το 1945 με το ΕΑΜ Το τέλος το 1945 τον βρίσκει να διδάσκει στη Δράμα .Συλλαμβάνεται όταν υπηρετούσε στο μονοτάξιο ημιγυμνάσιο Προσοτσάνης .Εξορίστηκε στην Καλλιράχη Θάσου μαζί με άλλους κατοίκους της Δράμας που δεν είχαν ψηφίσει στις Βουλευτικές εκλογές του 1946.Εμεινε εκεί ως τον Οκτώβριο και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Ανδρόνι Λήμνου. Λίγες μέρες μετά τα Χριστούγεννα του 1947 συλλαμβάνεται στο σπίτι της Μυτιλήνης και εκτοπίζεται μαζί με τα αδέλφια του Μαρία και Θανάση στον Εύδηλο της Ικαρίας ,στον Αγιο Κήρυκο και στη Μακρόνησο.

Ο εκπαιδευτικός Μίλτης Παρασκευαίδης

Ο Μίλτης υπήρξε πρώτα από όλα δάσκαλος.Το 1936 -1938 βρίσκεται στο Γαλάτσι της Ρουμανίας.Η παραμονή του στη Ρουμανία είναι πλούσια και παραγωγική .Όλοι οι μαθητές του της περιόδου εκείνης αναγνωρίζουν ότι από το Μίλτη έμαθαν ελληνικά και να αγαπούν τη Τέχνη. Κατά την επιστροφή του από το Γαλάτσι φέρνει σχέδια του από τις περιοχές των εκβολών του Δούναβη και των ανθρακωρυχείων Ζογκλουντακ ,Ποντοηρακλείας.

Ο Αρχαιολόγος Μίλτης

Η άγρυπνη ανήσυχη και ερευνητικά γνωστική ,κατά τον Μήτσο Τσιάμη, δίψα του Μίλτη Παρασκευαίδη , γίνεται καρποφόρα αφορμή κατά τις επισκέψεις του στον Ελλάδικό χώρο, να αναζητήσει και να φέρει στο φως ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες πληροφορίες γύρω από κρυμμένους αρχαιολογικούς θησαυρούς της πατρίδας μας.Ο Μίλτης μας άφησε αρκετές εργασίες του ,άρθρα και μελέτες που ερμηνεύουν ανασκαπτικά ευρήματα .Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά από αυτά: αποκαλύψεις του για τον «Προιστορικό οικισμό του λόφου Προφήτη Ηλία Αγίας Παρασκευής Λέσβου» ,για το «Μικρό Βουνί της Σαμοθράκης» .Περισπούδαστη θεωρείται η εργασία του «Η Πύρρα της Λέσβου και Πυρραίος Εύριπος - Κόλπος της Καλλονής» ,«Νέες Αρχαιολογικές για τη Λέσβο », «Τα νέα προβλήματα της έρευνας των ιστορικών οικισμών της Λέσβου» «Βιβλιογραφικά αρχαιογνωσίας της Αγίας Παρασκευής Λέσβου » «Η ιστορική και αρχαία έρευνα της βόρειας Λέσβου», «Ο Δάφνης και η Χλόη στο Μυρσιντζίκ»

Οι εργασίες του έχουν εκτιμηθεί ιδιαίτερα στο εξωτερικό.

Του ζητήθηκε συγγραφική συνεργασία για θέματα αρχαιολογίας από την γερμανόγλωσση εγκυκλοπαίδεια Κλασσικής αρχαιολογίας της Στουτγάρδης από την Γερμανική Ακαδημία Επιστημών που εξέδωσε το 1956 γερμανόγλωσσο βιβλίο του για τα αγάλματα που είχαν βρεθεί στο Πειραιά , από την επιθεώρηση του Παρισιού , το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και άλλους εκδότες

Ο φιλόλογος – ερευνητής- λαογράφος Μίλτης

Οι εργασίες του καρπός επίπονης και πολύχρονης προσπάθειας απόλυτα τεκμηριωμένες επιστημονικά .Στη μελέτη του Το γλωσσικό ιδίωμα της Παραδοσιακής Σαμοθράκης ( Κομοτηνή 1983) περιλαμβάνει μαρτυρίες ακούσματα προσωπικά ,διασώζει ιδιωματικές λέξεις της παραδοσιακής Σαμοθράκης που ακόμα μιλούν ηλικιωμένοι βοσκοί και αγρότες .Συνεργασίες του υπάρχουν σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά .Ενδεικτικά : Ο Κόντογλου ως αγιογράφος ,Ο Πρωτοπάτσης και η Λεσβιακή Άνοιξη ,Θεμιστοκλής Μαλούκης , Μήτσος Καμίτζος ,Εθνική Αντίσταση στο Αιγαίο ,Χαραλαμπος Κανόνης ,Μαρία Ραγιά , Στρατής Ελευθεριάδης Τεριαντ, Ο λαϊκός ποιητής Ασημάκης Βεινόγλου,η μελέτη του για τον Αντώνη Πρωτοπάτση και πάρα πολλές άλλες. Ο λαογράφος-Θεατρικός συγραφέας

Ύστερα από συστηματική μελέτη και επιτόπια έρευνα συγγράφει σε ντοπιολαλιά Θράκης την ηθογραφία Η ΧΑΡΑ (Ο ΓΑΜΟΣ) ΤΗΣ ΔΟΥΚΙΝΙΩΣ που παίζεται το 1940 από 80 άτομα και κάνει αίσθηση,.

«Ότι κι αν γραφεί ότι και αν λεχθεί δεν θα είναι ικανόν να αποδώσει εκείνο ,το οποίο παρουσιάσθη επί σκηνής.Ολόκληρος η Θράκη με την ζωή της τα έθιμα της τις χαρές και τις λύπες της πρόβαλε μπροστά στις χιλιάδες των θεατών.» γράφει η εφημερίδα ΠΡΟΟΔΟΣ της Κομοτηνής της 28-6-1940

Με εικονογράφηση του και επίβλεψη του Μίλτη εκίδεται η ΠΑΛΑΙΑ ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΛΕΣΒΟΥ από τον πατέρα του Χρήστο με ιστορικές και λαογραφικές μελέτες για τη γενέτειρα του.

Μορφές της Ρωμιοσύνης

Συνεχίζοντας την παράδοση του δάσκαλου του Πρωτοπάτση με μαεστρία καταφέρνει να αναπλάσσει και να ζωντανέψει με μοναδικό τρόπο τον εσωτερικό κόσμο των προσώπων που τον ενέπνευσαν να απαθανατίσει με την ευθύβολη και μορφοπλαστική του δημιουργία μορφές που υπάρχουν και ζουν γύρω μας , που μας θυμίζουν μας ζωντανεύουν την αληθινή και απέραντη φυσιογνωμία της Ρωμιοσύνης.

Η γυναίκα στο έργο του Μίλτη

Ο Μίλτης λάτρεψε τις γυναίκες και αναφέρθηκε στον αγώνα της γυναίκας να βελτιώσει την άνιση θέση της στην κοινωνία.

Απεικόνισε γυναικείες μορφές τόσο νέων κοριτσιών όσο και γυναικών του μόχθου και της βιοπάλης.

Μοναδικό παράδειγμα η συμπεριφορά του απέναντι στην σύντροφο του Ασπασία, όταν αυτή βρέθηκε τα τελευταία οχτώ περίπου χρόνια της ζωής της σε τραγικά δύσκολη κατάσταση. Ο Μίλτης στάθηκε δίπλα της ως πραγματικός της σύντροφος.Η συμπεριφορά του αυτή κατά την Ευστρατία Αμπατζή « …έβαζε σε κρίση τα ανθρώπινα μέτρα της ολοκληρωτικής και άνευ όρων αφοσίωσης της τρυφερής ,δύσκολα να πιστέψει κανείς ανδρικής συμπεριφοράς ,της βαθύτατης γνώσης και του απόλυτου σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης, στα έσχατα όριά της….»

Ο Ζωγράφος Μίλτης

Ο Μίλτης πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον Παναγιώτη Πολυχρόνη και στη συνέχεια την Ελένη Μαλακού.

Το 1922 συναντά τον Φώτη Κόντογλου και το 1924 τον Πρωτοπάτση, που από τότε γίνεται δάσκαλος του Μίλτη στη ζωγραφική .Από την περίοδο αυτή σε ηλικία 13 ετών διακόπτει κάθε αντιγραφή και αρχίζει να σχεδιάζει εκ του φυσικού η από τη φαντασία του.

Το 1933 επιδίδεται συστηματικά στην ελαιογραφία.Το 1935 οργανώνει ατομική έκθεση ελαιογραφιών στην μεγάλη αίθουσα τελετών του παραλιακού Δημαρχείου Μυτιλήνης ,όπως φαίνεται στο πρόγραμμα της έκθεσης του.Ζωγραφίζει στη Μυτιλήνη ελαιογραφίες τοπία νεκρές φύσεις προσωπογραφίες συμμετέχει στην Ομαδική έκθεση Λέσβιων Ζωγράφων που οργανώθηκε στα πλαίσια της μεγάλης Λεσβιακής έκθεσης του 1939. ( Παραθέτουμε τα πρόγραμματα των εκθέσεων του 1935 της έκθεσης του 1939 και ανάτυπο της επιθεώρησης ΜΥΤΙΛΗΝΗ του Στρατή Παπανικόλα ).

Συστηματικές πληροφορίες και κρίσεις για τη ζωργαφική του έχουν δημοσιευθεί στον 4ο τόμο της ΜΕΛΙΣΣΑΣ ,το Λεξικό του Λυδάκη .

Το 1976 κυκλοφορούν ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ και το 1977 τα ΑΝΤΙΣΝΟΜΠΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΟΜΠΟΤΙΚΑ του με σχέδια του κλπ που προκαλούν αίσθηση. Το 1982 Οι Ζωγραφιές και σχέδια μολυβιού 1982.

Η δημιουργική παρουσία του συνεχίσθηκε μέχρι το θάνατό του .

Ο άνθρωπος

Ως άνθρωπος ο Μίλτης αρίστευσε με την κοινωνική του συμπεριφορά την ευγένεια το ήθος του την προσήλωση στο καθήκον. Αγάπησε την τέχνη και την υπηρέτησε με πάθος

Είναι πρότυπο για τους χαλεπούς καιρούς μας .Είναι ο σεμνός δημιουργός και ο αφοσιωμένος σύντροφος. Εργάζεται με ζήλο με ιερό χρέος ,υπηρετεί τα γράμματα και τις τέχνες και όταν η μοίρα του χτυπά την πόρτα της ευτυχίας με την απροσδόκητη καταβαράθρωση της υγείας της Ασπασίας του ,περιχαρακώνεται στο σπίτι του στην οδό Κοτυαίου 5 υπηρετεί και συμπάσχει χωρίς μεμψιμοιρία με την ίδια ευγένεια και αγάπη, Εκεί συναντιούνται και πάλι οι πολλές του ιδιότητες ,ο συγγραφέας ο δημοσιογράφος ο ζωγράφος ο άνθρωπος πάνω από όλα δίπλα και παρών πάντα στο κρεβάτι του πόνου ,βρίσκει το κουράγιο να συνεχίσει να δημιουργεί .Συντροφιά του ο δικός του κόσμος τα βιβλία του τα περιοδικά οι εφημερίδες ,οι επαφές με τον έξω κόσμο πολύ περιορισμένες .Ο κόσμος του

είναι ότι υπάρχει μέσα στο σπίτι της οδού Κοτυαίου .Τα βιβλία τα έντυπα γεμίζουν όλους τους ελεύθερους χώρους του σπιτιού δυσκολεύεσαι να προχωρήσεις .Όσοι είχαμε την τύχη να τον επισκεφθούμε γνωρίζουμε πολύ καλά τι συνέβαινε.

Θέλουμε να καταγράψουμε ότι απέδειξε περίτρανα με την ζωή του και την προσφορά του το ήθος και την ανιδιοτέλεια του ότι είναι πολίτης του κόσμου ,της Λέσβου, ότι δεν είναι μόνο ο καλλιτέχνης ο δημιουργός αλλά και άνθρωπος ,κρατούμε από όλα όσα αναφέραμε το τελευταίο που τον καταξιώνει ως ξεχωριστή προσωπικότητα.